Zonnig met een koud windje

Zondag 27 april
Zo te zien op rtvoost, kijkend naar de marathon van Enschede,  hebben jullie geen mooi weer. Dan is het hier wel beter: weer dat lekkere zonnetje, alleen een koud windje.
Zo was het vanmorgen vroeg:

Koningsdag
Ja, ook hier wordt koningsdag gevierd door de Hollandse gemeenschap en hoe.

Met een rastro (Spaanse marktkraampjes)en muziek. Nou de rastro bestaat uit een paar kraampjes met geen bijzondere dingen en de muziek bestaat uit 1 man met mechanische muziek.

Wel lekkere melodien uit de 60er jaren, dus met een meezing-factor. Luurd had zijn koningspet (dachten velen) opgezet.

Hij kreeg wel belangstelling
en complimenten. De mensen moesten eens weten dachten wij.
We hebben onze koning en koningin vanmorgen eerst op de t.v. gevolgd. Ja, want wij hebben dezelfde
uitzendingen als jullie en ongelooflijk ook de regionale zenders. Dus volgen we ook rtv oost en ons geliefde
rtv noord.En Els natuurlijk hebben we ook Pec zien winnen van Ajax. Nu maar hopen dat Heracles dat morgen ook doet en er geen rotsooi geschopt wordt.En als het hagelt of als de zon schijnt bij jullie weten we ook.Kortom we zijn helemaal op de hoogte.

Het droge Spanje

Vrijdag 25 april
Het zonnetje schijnt weer aan een wolkenloze hemel na een onweersbuitje gisteravond. Dat beetje regen wat is gevallen is veel te weinig om de droogte van de grond op  te heffen.
Er bestaat een risico dat de provincie Alicante deze zomer te maken krijgt met extreme droogte.
Gedurende de herfst en lente is er weinig regen gevallen waardoor de grond droog is en er in de
landbouw ook veel extra water gebruikt zal moeten worden om de gewassen te laten groeien.
In de hele deelstaat Valencia is 65% minder regen dan normaal gevallen en dat is vooral te
zien aan de grond die erg droog is.Buiten dat lagen de temperaturen het afgelopen najaar en dit
voorjaar ook hoger dan normaal; in de eerste helft van april was het 3,7 graden warmer dan normaal en daarmee is het de warmste aprilmaand sinds 1951, op die van 2011 na.De landbouwers hebben al gezegd dat er dit jaar minder graan geoogst kan worden omdat zij altijd alleen van regenwater afhankelijk zijn, net als de diverse andere gewassen zoals amandelen.

Het was de afgelopen winter niet koud en doordat er weinig regen is gevallen zijn de citrusvruchten niet altijd van de allerbeste kwaliteit. Landbouwers krijgen er ook niet veel geld voor       en zij klagen dat de kosten niet eens gedekt zijn. De gemiddelde prijs die zij krijgen is 15 cent per
kilo. In sommige gebieden wordt het fruit niet eens meer geplukt, de boeren zien er het nut niet
van in nu ze er zo weinig geld voor krijgen.De gemiddelde prijs die zij er voor krijgen is 15 cent per kilo. De sinaasappels en citroenenn hebben te weinig water gehad en zijn kleiner dan normaal.
Daarmee dekken ze de kosten niet en in veel boomgaarden hangt het fruit dan ook nog aan de bomen.

 

Maar er zijn toch ook nog planten die weelderig groeien en prachtige bloemen laten zien:

 

Het goedkope Spanje

Woensdag 23 april.
Een schitterende dag. Het wordt steeds warmer. De p.c. is bijna helemaal klaar. De wonden van Luurd zijn dicht. Op de voet nog een dikke gele korst. Zal vanzalf wel verdwijnen. We gaan dus de
goeie tijd tegemoet..
En wat een lekker goedkoop land is het toch. 5 kg. sinaasappelen voor € 1,50; 5 l. rode wijn voor €6,65 en zostraks heerlijk bij de Chinees gegeten, Wim en Imca wel bekend. Een loempia; nassi met babi pangang; ijs toe; een flles wijn en een likeurtje.Dit alles voor € 11,60. 

En dan altijd dat lekkere warme zonnetje.

2e Paasdag

Wat heerlijk. De adapter versterker werkt zoals het moet zodat ik op ons balkon kan zitten schrijven. Het is prachtig weer. We hebben tot nog toe alleen maar zon gehad. Alleen 's middags komt er een kil windje en dan is het in de schaduw een beetje koud. Daarom gaan we straks boodschappen doen. Ja, de winkels zijn hier open want hier is geen 2e Paasdag. Afgelopen zaterdag waren de winkels 's middags dicht vanwege een feestdag. Dan zijn er allerlei processies die we gemist hebben. Het was duidelijk dat er feestdagen waren:Het was druk: de reserveringen lagen dit jaar 8% hoger dan in 2013. Op vliegveld Alicante landen tussen 11 en 21 april 408.230 mensen, 33% meer dan in de paasperiode van vorig jaar die veel vroeger viel. Volgens ramingen wordt het de drukste paasweek sinds 2007. Gelukkig is Altea geen Benidorm en voor dat het druk moet zijn tamelijk rustig.Geen last van dronken Engelsen of Russen. Dit is vakantie!!

Verslag 2014

Eindelijk begin verslag van 2014

Eindelijk een verslag. Eindelijk een teken van leven. Waarom zo laat?Een dag voor vertrek is de laptop gecrasht. Alles kwijt. Ik heb de fabrieksinstellingen er opgezet maar de persoonlijke invullingen moeten opnieuw. En overal zijn wachtwoorden voor nodig. Ja, die gingen   allemaal automatisch.En als je dan geen internet hebt (ook de adapter-versterker doet het niet zoals die moet doen) duurt het extra lang voor de boel weer op orde is. Met mijn i-phone kan ik nog whats appjes ontvangen en e-mail bij de jongens bekijken.
Onze reis is voorspoedig gegaan. We kwamen pas om 12 uur in het appartement omdat we lang moesten wachten op een groep gehandicapten van de zonnebloem die met ons mee reisden. We zaten op de 1e rij met dus aardig wat beenruimte.De bedjes waren opgemaakt. We konden dus gelijk naar de benedenburen om een hapje te eten en daarna naar Xalo voor onze drankjes en Alfaz del Pi voor de andere boodschappen.Luurd heeft het af en toe wel moeilijk om in de schaduw te moeten zitten, vooral als er een windje komt opzetten die nogal fris is. De zon verwarmt lekker. Luurd zit dik aangekleed op balkon te kijken naar de schaars geklede mensen op het strand.
Het is nu Pasen en we hebben zojuist de Paas brunch genuttigd. Een 5 gangen tapas menu. Was erg lekker en gezellig. Het is nu ook heerlijk weer in tegenstelling tot wat op de t.v. gezegd werd. De zon heeft de hele dag volop geschenen. Hopelijk blijft het zo.Groeten van ons beiden Martha

75 jaar geleden einde burgeroorlog Spanje

Het einde van de burgeroorlog: na 75 jaar nog vers in geheugen

-Vorige week werd stilgestaan bij het feit dat het precies 75 jaar geleden was dat de Spaanse burgeroorlog tot een einde kwam en Franco zijn dictatoriale bestuur over heel Spanje begon. Alicante was de laatste plaats die door de fascistische troepen werd veroverd en het was dan ook vooral hier dat herinneringen werden opgehaald.
 In de gemeente Petrer, op veertig kilometer van de stad Alicante, ligt verscholen in het bos een finca die een belangrijke rol speelde in de laatste dagen van de Spaanse burgeroorlog. Het was de plek waar de regering van de Tweede Spaanse Republiek een onderkomen had gevonden, terwijl een steeds groter deel van Spanje onder voet werd gelopen door de troepen van Franco. Het was op deze plek in het bos dat de twee laatste vergaderingen van de ministerraad plaatsvonden en het was vanaf deze plek dat de toenmalige president Juan Negrín in maart 1939 in een vliegtuigje stapte dat hem naar het veilige Frankrijk bracht. Daarmee was de overgave van de republikeinse troepen bijna een feit en de overgebleven soldaten werden min of meer aan hun lot overgelaten.

Vandaag de dag herinnert niets meer aan dat illustere verleden van de finca el Poblet in Petrer. Het huis is vervallen en plannen om het gebouw te beschermen en het zelfs mogelijk te maken er een soort museum van te maken bleven steken. Anders is dat in de haven van Alicante. Daar werd de afgelopen weken met diverse herdenkingsbijeenkomsten stil gestaan bij die laatste dagen van de burgeroorlog en er werd een gedenksteen onthuld die ervoor zorgt dat het lot van vele duizenden mensen niet vergeten wordt. Want in de dagen voor op 1 april 1939 het einde van de burgeroorlog werd afgekondigd, was Alicante het reisdoel geworden van republikeinen uit heel zuid oost Spanje. Vanuit het enkele dagen ervoor definitief door Franco veroverde Madrid haastten zich duizenden politici, militairen maar ook gewone burgers naar de enige haven die nog ‘vrij’ was en waar Britse en Franse schepen nog aan konden leggen.

Het was een einde van een gewapend conflict dat in juli 1936 was begonnen met een poging tot staatsgreep van een groep rechtse generaals die in opstand kwam tegen de Tweede Spaanse Republiek. De staatsgreep lukte maar half en de republikeinen weerden zich heftiger dan verwacht. Het gevolg was een conflict tussen rechts en links dat gedurende bijna drie jaar heel Spanje verscheurde. Het conflict mondde uit in een gruwelijke oorlog met veel ge­weld, waarin familieleden en buren soms tegenover elkaar kwamen te staan en waarin wonden werden geslagen waarvan de littekens vandaag de dag nog niet overal genezen zijn.

Aan de rechterkant, die gevormd werd door nationalisten, koningsgezinden, conservatieve katholieken en fascisten gingen de laatste van dat rijtje steeds meer de overhand voeren.

Generaal Franco bleek een sterk leider en hij bemachtigde de steun van Italië, Portugal en Duitsland. De linkerkant werd gevormd door onder andere communisten, socialisten en antifascisten en zij kregen steun uit Mexico en de Sovjet Unie en ook van idealistische strijders uit westerse landen.

Langzaam maar zeker wonnen de troepen van Franco terrein en er vonden gruwelijke ‘zuiveringen’ plaats, waarbij tienduizenden mensen om werden gebracht. De republikeinen schroomden er niet voor dezelfde gruwelijkheden uit te voeren als er nationalisten in hun handen vielen. De wederzijdse haat werd steeds groter en er werd gevochten met een passie die alleen voorkomt in burgeroorlogen.

In het begin van 1939 hadden de legers van Franco de controle over tweederde van Spanje. Alleen het zuidoosten was nog in Republikeinse handen: Madrid, Castilla La Mancha, Valencia, Alicante, Murcia Alme­ría, Jaén en een stuk van Granada. De republikeinen kregen echter een grote klap toen het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk in februari aangaven dat ze de regering Franco erkenden. Tien dagen later vluchtte Negrin met zijn ministers uit Petrer naar Frankrijk en tussen 7 en 12 maart vonden de tot dan toe bloedigste gevechten plaats in Madrid. De republikeinen verweerden zich met hand en tand, ondanks het feit dat hun regering al vertrokken was maar op 28 maart vierden de nationalistische legers de definitieve verovering van de hoofdstad. Het betekende meteen ook het eind van het verzet dat de Republikeinen in andere delen van Spanje nog ophielden. Op 1 april werd Fran­co erkend door de Verenigde Staten en werd het einde van de oorlog afgekondigd.

Omdat Franco en zijn legers bekend stonden om hun uiterst gewelddalige represailles, ontstond er in die laatste periode van de burgeroorlog een stroom van vluchtelingen naar de haven van Alicante.

In de eerste helft van maart waren op die manier al enkele tienduizenden mensen erin geslaagd Spanje te verlaten. Dat werd moelijker toen de Italiaanse troepen, die Franco te hulp kwamen, een aanval plaatsten op de haven van Alicante en er bovendien op toezagen dat buitenlandse schepen die vluchtelingen wilden oppikken niet meer konden aanleggen in Alicante. De situatie in de haven werd steeds wanhopiger. Er hadden zich tussen de vijftien- en twintigduizend mensen verzameld, onder wie veel vrouwen en kinderen.

Slechts één van de buitenlandse kapiteins van de boten die al in de haven van Alicante lagen om goederen te vervoeren, trok zich het lot van de vluchtelingen aan. Archibald Dickson van de Britse boot Stanbrook liet 2638 mensen aan boord van zijn boot en vergat de sinaasappels die hij eigenlijk had moeten inladen. Hij bracht de vluchtelingen naar het Algerijnse Oran en redde daarmee de levens van heel veel mensen want de boot was nog maar net vertrokken toen de haven van Alicante met zijn duizenden vluchtelingen werd gebombardeerd. Daar­bij kwamen honderden mensen om het leven. Anderen sprongen wanhopig in zee of verloren het leven bij hun verzet toen ze gevangen werden genomen. Vele anderen overleden in de cellen van het fascistisch regime.

Er is geen familie in Spanje die niet een grootvader, (oud)oom of ander familielid heeft verloren in de burgeroorlog en de littekens van deze strijd, die driekwart eeuw geleden tot een einde kwam, zijn dan ook nog altijd zichtbaar in de samenleving. Zelfs nu het einde van de dictatuur al bijna veertig jaar achter ons ligt, blijft het nodig om stil te staan bij deze zwarte bladzijde uit de Spaanse geschiedenis, zodat er nooit meer zoiets kan gebeuren.

Door: Bea Lutje Schipholt